We've got a trip to New York coming up that I'm pretty excited about. My boyfriend is a little less excited, since the reason for this trip is him taking the New York Bar exam. This is the exam straight from the inner ring of hell he needs to pass so he can be a real lawyer (besides just getting paid like one). Now, you all can stop feeling sorry for my poor boyfriend right there. My boyfriend's parents took him and his sister to New York pretty much every summer holiday, so the guy knows the subway system by heart and has a list of 'acceptable' steak houses engraved in his mind. Oh annnd his boss is paying for his part of the trip. Boo-hoo right?
Now, me, I'm just going for fun. I've been to NYC only once before (my parents usually opted for the ever-educational camping trip in the backyard. Lesson learned: mud sucks). But, during that one visit I've seen Times Square, ate bagels with lox, walked around Central Park, the Met (for two days), the MoMA, Guggenheim, and saw the Empire State Building. Got myself a corny picture in front of Tiffany's (including croissant), nearly got run over by not one, but two, taxi cabs and did the helicopter tour (which was pretty awesome). Pretty good score, I'd say.
This time, I'm feeling a little more adventurous and ehm... am planning my days in meticulous detail. I've only got seven days in the big apple and about a million things to see. Planning is not optional (btw, when is it, if ever?). Plus, even though my boyfriend is very willing to see an 'eum' (to quote Homer Simpson) every once in a while, I don't think he's up for the three-museums-a-day-dream I've usually got planned out for myself.
So let's get to blogging, shall we? Last week I finally got a Polaroid Pogo. The 'modern' version of the Polaroid instant camera. It's basically a small photo printer allowing you to print pics through usb or bluetooth.
I'd been thinking of getting a Polaroid Pogo for a while now. I have two different kinds of 'real' Polaroid camera's (a 600 af and a 660, both presumably with autofocus), which are now, of course, completely useless to me. When Polaroid declared their instant cameras dead, I was severely broke and out of a job and thus not able to get a shitload of film all at once. I'm not sure it would have helped if I did, since my local supplier was always out of film to begin with. So when Polaroid announced this step into the 21st century I was delighted. It took me a while to finally get around to ordering it, but last week it was so ridiculously on sale that ordering it was totally worth interrupting my 'Gossip Girl' marathon for.
And I'm glad I did. I love it. Although the device is a lot bigger than I would have guessed (it's a little larger than my iPhone), it has the same 'simpleness' to it that the Polaroid instant camera's did. It's sturdy and easy to use. The pictures are definitely smaller than the original Polaroid prints, but they still have that 'analog' feel to it. It's clearly not a 'print' (there's no ink involved) and, check this, it's a sticker as well! Perfect for Moleskine use.
The downsides? Well, just as with the old Polaroid, the colors are a little off and the image is just a little darker than the original. Which is not a problem if you like this effect, but if not, you probably need to fool around in Photoshop a bit before printing. That, or just get a professional photo printer. The Pogo is definitely something you want for fun. Perfect for carrying around (maybe not in your back-pocket, but if, like me, you got jeans that are basically a pair of tights with jeans-print you're not used to carrying around stuff in your pockets anyways. It's why we haul gigantic purses around, right? So we don't have to deal with our jeans that at one point really did fit, I swear) and printing quick snapshots. Too bad it doesn't work with the iPhone. Meh.
So, ehm. Welcome, I suppose. To my blog. Many of you are probably new to this blog as it used to be in Dutch. Up until yesterday. Yesterday, during a 'Twitter-conversation' with my brother (yes, that's the kind of nerds we are) I asked him once more what to do about my blog.
I love blogging, I love blogging in Dutch as well, but I don't love the fact that most of the people I talk to 'on the internet' can't read my blog. Not a word of it. Dutch is not and never will be the new Spanish (where there's a still a large audience world wide).
And so, here I am. Welcome to my blog where I will post pages of my illustrated journal, links to and images of other artists I like, as well as random banter about my life. Enjoy.
Het is niet dat ik het niet leuk vind om in het Nederlands te schrijven hoor. Neuh. Neuh. Ik had zo na een paar jaar wel ’t idee dat ’t ergens over begon te gaan zo’n beetje. Mwah, grapje hier, typfoutje daar. Doe maar.
Maar toch blijft dat Engels trekken. Zeker omdat ik nu niet meer iedere dag Engels spreek (allee, jong, ik praat als een halve Vloaming hiero (nou ja bijna dan)), maar meer nog omdat ik graag zou willen dat mijn weblog zou kunnen ‘praten’ met de internationale weblogs. Nu, als ik reageer op weblogs die ik graag lees, neem ik mijn eigen link niet mee op in mijn comment. Kunnen ze toch niet lezen. En aangezien deze internationale sfeer wel meer en meer trekt (of altijd heeft getrokken) moet ik de stap misschien toch maar eens durven maken.
Dat allemaal, plus, mijn broer zag dat 't goed was. En mijn broer is heel slim. Dus.
In het Engels dus vanaf nu. Kunt u ’t aan denkt u?
(Overigens, het is niet alsof ik helemaal stop met het bloggen in het Nederlands. Kijk vanaf nu op www.annaenik.nl waar ik met vriendinnetje Valérie de belangrijke thema's des levens (zoals kantoorkonten enzo) iets regelmatiger aan zal snijden.)
Lisa Congdon, één van de favorieten bij Uppercase (en alles wat hun lievelings is is mijn lievelings), is dit jaar begonnen met een nieuw project: 'A Collection a Day'. Elke dag toont zij op een apart weblog een kleine verzameling. Een verzameling van wat dan ook. Penselen, gummetjes, papiertjes, blaadjes, bordjes. Wat dan ook.
Dus. Het is echt allang de 17e geweest en nothing, noppes, pas de geluk hierzo. Hoewel ik het over het algemeen sowieso wel compleet gerechtvaardigd vind om je ouders overal de schuld van te geven, weet ik in dit geval vrij zeker dat het mijn moeder's schuld is. Kijk, mijn moeder heeft ook het sterrenbeeld vissen en mijn moeder heeft deze maand een nieuw huis gekocht, haar oude huis direct verkocht, veel plezier in haar nieuwe functie op het werk en het zou me niets verbazen als ze ook nog eens vijf kilo is afgevallen. De trut. Laat niets voor mij over. Gunt me ook heeelemaal niets.
En dus heb ik een tripje naar New York geboekt met het vriendje en koop ik vooral veel winegums. Die brengen geluk. Wist je niet he, maar echt. Vooral dropfruitduo's garanderen instant happiness. Ik zweeer. Maar ja, geen afname in gewicht. Pff. Tis niet eerlijk.
Hieronder weer twee scans uit mijn dagboek. Een beetje om aan te tonen dat ik heus wel vrienden heb. Kijk maar! Mijn broer kwam langs en vriendinnetje Val ook. Yay!
Ik denk dat mijn Vlaamse collega's van tevoren al wisten hoe dol ik ben op aparte uitspraken en woorden. Zo vraag ik mijn broer regelmatig hoe het staat met zijn 'smatje', een woord dat waarschijnlijk echt zwaaaar uit is en in ieder geval niet door mij gebruikt zou moeten worden. Ik zeg soms 'zeuven' in plaats van 'zeeven' om mensen te pesten (werkt bijna nooit). Ook mijn vriend kijkt regelmatig geïrriteerd op als ik weer eens 'Jeweetttoogggg BOOYAH' roep tegen mijn InDesign. Zo niet sexy blijkbaar. En dus zit ik nu 'in 't bureau' met een Vlaming die Heel Erg Vlaams praat. Antwerps, geloof ik? Al hoor ik het verschil tussen de verschillende Vlaamse accenten natuurlijk helemaal niet.
Prachtig. Wat een geweldig dynamische taal hier. Ik doe dan ook erg mijn best om te integreren. Ik neem 'zakjes' mee naar de ZjeeBee (GB), zet de chauffage wat hoger ennn, laat jullie wat iPhone plaatjes zien van 'in 't bureau'. Want allee, ik verwaarloos jullie wel een beetje zo met al dat gewerk van mij.
Welkom terug bij de AnnaDenise-show! In december bedacht ik me dat ik naast mijn art journal ook nog wat 'vrij werk' zou moeten doen. Dit, omdat hoewel ik dol ben op het vaste formaat van mijn dagboek, ik mezelf natuurlijk ook beperk in het onderwerp van mijn tekeningen en, door de kwaliteit van het papier, in mijn werkmethoden. Dit is ook precies de bedoeling van het geïllustreerde dagboek, maar aangezien ik stiekem hoop ooit nog eens illustraties voor tijdschriften te maken, wilde ik het daar toch niet alleen bij houden.
Ennn wat doe ik als ik eens 'ander werk' wil maken? Ik zoek slachtoffers bij wie ik mijn experimenten kan dumpen. Want ik ga die troep natuurlijk niet een beetje bewaren hierzo. Gelukkig dienden twee gelegenheden zich direct aan: Sinterklaas met S. en haar zoontje J. en de trouwdag van mijn vader. Omdat ik dol ben op sprookjes, heb ik besloten om in de twee tekeningen sprookjes te verbeelden.
Voor S. (of liever, voor haar zoontje J.) tekende ik 'Peter en de Wolf'. Een van de eerste tekeningen waarvoor ik voorstudies maakte. Vriendin S. kan namelijk zelf echt retegoed tekenen, dus ik was een beetje nerveus. Ik heb die nervositeit in de zeer gedetailleerde achtergrond gestopt en ik geloof dat ze er erg blij mee was.
Voor mijn vader en zijn vrouw, 'De Gouden Nachtegaal'. Dit was één van mijn favoriete sprookjes vroeger en ik heb me mooi kunnen uitleven op de mechanische nachtegaal. De kleuren waren bedacht bij het huis, maar ik kwam er later achter dat dat nu allemaal anders is. Dus ik weet niet of ze er iets mee gaan doen, maar ach, ik heb me tenminste een aantal dagen vermaakt hiermee (lijntjes!!!).
Joh, dat had je niet gedacht hè? Dat ik me ook nog aan mijn belofte ging houden! Wah! Ik ook niet. Maar goed, vandaag dus deel twee van 'Ik zal eens niet over mezelf praten' (deel 1 hier). Waarin ik dus niet uit mijn eigen dagboek voorlees, maar de geïllustreerde dagboeken van anderen laat zien. Weer een lang stukje, maar ook weer met een boel plaatjes.
Yoda Navarrette
De Mexicaanse Yoda Navarrette werkt onder het pseudoniem 'Lady Orlando' en is al een tijdje een Flickr-contact van me. Voor mij valt ze in de categorie 'mocht je willen'. Mocht ik willen dat ik ooit zo goed zou kunnen tekenen en met zoveel emotie mijn gevoel in mijn tekeningen zou kunnen stoppen. Mocht ik willen dat mijn kleuren en lijnen zo zacht en delicaat waren, maar mijn zelfportretten zo perfect en doelbewust. Mocht ik willen...
Links: Lady Orlando op Flickr
Chris Buchholz
Chris Buchholz ken ik eigenlijk alleen onder zijn Flickr-gebruikersnaam 'Sketchbuch'. Chris heeft een hele frisse stijl, in al zijn schetsboeken en tekeningen (zie bijvoorbeeld ook de motortjes hier). Maar het indrukwekkendste zijn de reisdagboeken die hij heeft bijgehouden de afgelopen jaren. Prachtige aquarellen van landschappen, korte impressies en kleine verhaaltjes - super. De tekeningen hieronder komen uit de periode dat hij door Europa reisde. Zeker iemand om in het achterhoofd te houden als je een grote reis gaat maken.
Links: Chris' Flickr-site.
Geninne D. Zlatkis
Geninne is inmiddels wel een bekende naam in illustratieland, heb ik zo de indruk. Toch heb ik haar werk pas recentelijk ontdekt. En toen ik haar eenmaal kende, herkende ik haar werk ook overal. Ze maakt geweldige illustraties, vooral geïnspireerd op de vogels en planten in en om haar huis. Haar dagboek is anders dan haar 'normale werk', met name omdat ze haar échte agenda gebruikt, met afspraken en lijstjes erin. Toch hebben ook haar dagboeken die rustgevende kwaliteit die haar andere tekeningen ook hebben. Het gevoel van een rustige middag in je tuin, met een kop thee. Van die dingen die ik dan weer nooit doe (rust enzo) en daarom des te fijner zijn om naar te kijken.
Links: Geninne's Flickr, Art Blog en Etsy Store.
Danny Gregory
Over bekendheden gesproken. Danny Gregory is bekend en fervent dagboektekenaar. Ik heb meerdere boeken van zijn hand in mijn kast staan en je kunt wel zeggen dat hij een soort van 'dagboektekenen-guru' is (Jaa je kwam hier niet voor mijn schrijfkwaliteiten toch? Ik schud die termen uit mijn mouw waar je bij staat, weetje). En terecht. Zijn werk is heel eigen en opvallend. Veel detail, maar toch geen rigide vasthoudendheid aan de werkelijkheid. Eerlijke, kleurrijke reisverslagen en observaties in inkt en waterverf. Danny Gregory legt het zelf beter uit. Zie hier:
Karen Blados
Karen Blados is een designer, moeder en tekenares uit Ohio. Hoewel ik haar pagina persoonlijk (te) weinig bezoek, zit ze bij mijn favorieten mdat ik denk dat veel van jullie het misschien een interessant voorbeeld vinden van hoe je ook een geïllustreerd dagboek bij kunt houden. Karen gebruikt altijd een strakke layout met één object, een titel en een verhaal erbij. Kleurrijke achtergronden en mooie, sterke, lijnen.
Links: Karen's Flickr-site, website, weblog en Etsy shop.
Zooo en dat was 'em dan alweer. Zijn jullie moe? Geïnspireerd? Laat het me weten in de comments. En wees gerust, de rest van de week gaat het gewoon weer over MIJ! Yay!
Ik heb grote bewondering voor mensen die moeiteloos stijlvol zijn. Jenny K, de oprichtster van Ordinary Sundays, vertelde mij laatst dat ze 'eigenlijk niet zoveel kleren heeft'. En dat zijn van die momenten dat ik denk 'Whyy? Lord???'. Want ik heb wél heel veel kleren en toch krijg ik het voor elkaar om de plank op een daily basis compleet mis te slaan (zo stond ik gisteren op mijn gympen bij een superchique opening).
Mijn oplossing? Meer accessoires kopen. Van Ordinary Sundays in dit geval. Ik kocht de 'Dragonflies' sjaal en kreeg al een boel complimenten. Ach jaaaa, ik ken de designer, hè. Zo voel ik me ook nog eens alsof ik op de hoogte ben van dingen. Enzo. Hipheid.
My name is AnnaDenise, a Dutch girl in Brussels. I love drawing, taking pictures, art and culture in the broadest sense. This blog used to be in Dutch, but in February of 2010 I decided to switch to English. (More)
